این دنیای مجازی واقعا دنیای مزخرفیه.

قبلا فکر می کردم میشه اینجا به آدمها نزدیک شد.به حقیقت اشون

ولی الان حرفمو پس می گیرم.اینجا به هیچکس نمیشه نزدیک شد.

مجازی دنیایی ـ که آدمهاش حقیقی نیستن و دنیایی که آدمهای

واقعی نداشته باشه جای ترسناکی خواهد بود.

جایی که مدام باید منتظر هر اتفاقی باشی.منتظر هر اتفاق مجازی ای.

ثبات یعنی حقیقتی که باید وجود داشته باشه.

شاید واقعا اینترنت فضایی ـ که تو رو دور می کنه از هر قید و بندی

و وصلت می کنه به یه فضای بزرگ و آزاد و بدون هیچ چهار چوبی

اما اگه به چیزی که داری چنگ میندازی برای آزادی یا حقیقت یا

هر واژه ی قشنگ دیگه ای سراسر تهی باشه چی؟

ما از پوچ فرار میکنیم برای یه پوچ آزاد ـ بی در و پیکر.

دو دنیایی که کوچکترین جایی برای زندگی کردن حقیقی ـ ما نداره.

   + میم - ٥:٥۱ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/۱/٥